Bakhtyar Lotfi

   خیابان (2)- نقش فضاهای شهری در توسعه دموکراسی چیست؟   

دوست عزیز جناب میرغلامی، مطلبی که در ادامه می‌آید خلاصه‌ای از پروپوزال مطالعه‌ای‌ست که در کامنت‌های پست قبلی‌ام، وعده‌اش را داده بودم. این موضوع را چند ماه پیش برای یکی از دانشگاه‌ها فرستاده‌ام. به نظرم در چارچوب و ادامه روند گفتگوی جاری بگنجد.
متاسفانه در ایران به همان اندازه که مثلا بیشترین آزادی‌ها برای به چالش کشیدن اقدامات شهری رضاه شاه وجود دارد کمترین آزادی‌ها برای گفتگو یا طرح پرسش در خصوص اقدامات شهری حکومتِ پس از واقعه ۱۳۵۷ وجود ندارد.
متاسفانه حتی در تز کارشناسی ارشد معماری هم (با عنوان انستیتوی صلح) چندین سال بر سر عنوان و محتوای پایان‌نامه دچار گرفتاری‌های متعدد شدم. در بخشی از این پروژه ‌نگاهی به نقش فضاهای شهری در حرکت‌های دموکراسی‌خواهانه پس از واقعه کوی دانشگاه شده بود. متاسفانه گاهی حتی اجازه گفتگو و طرح یک موضوع را هم ندارید چه برسد به اینکه اجازه دهند ارزیابی یا نقد شود!
با وجود فضای مجازی جای کمی امیدواری‌ هست اما لابد می‌دانید که امروزه چه بر سر آن‌ها که برای گفتگو به وبلاگ‌هایشان پناه آورده‌اند، چه می‌آید؟

Evaluating the policies of Iran's super-religious regime in controlling and restricting the urban spaces and to propose methods for development of democracy in Iran through the development of open and public urban spaces.

After the 1979 Islamic Revolution in Iran and domination of undemocratic religious and totalitarian government, the different aspects of Iranian's life strongly changed with undemocratic policies. One of these changes is in the field of urban life in public and open urban spaces.

Iran’s government, during the recent 3 decades has controlled the open urban spaces (like streets, squares, parks …) and public spaces (like cafes, restaurants, cultural complexes …). These controls and limitations have been done with military forces, religious pressure groups, special urban laws and physical interventions under cover of urban design projects and aim to prevent the social interactions, civil relations and activities. Consequently civil institutions and democratic movements find little opportunities for their activities and developments because one of their main contexts (public and open urban space) is under totalitarian dominants' strong control and have been restricted.

In addition to open urban spaces, the effect of these limitations and pressures is observable in architecture and its relation with urban space. The architectural spaces has changed to aloof ones in comparison with the pre-revolution era and they have a less conceptual and physical relation with urban spaces.

Unfortunately, no special and comprehensive studies have been done in this field, and in fact because of state's controls on academic activities in Iran it is impossible.
 
This research aims to study and evaluate the policies and methods of religious totalitarian powers in Iran in controlling and restricting the urban and public spaces. Focus of the study is on the question that how is the effect of controlling the open and public urban spaces on civil institutes and movements which advocate democracy. Finally, the ways and methods of developing democracy by use of improving and development of open and public urban spaces in the cities of Iran will be discussed and proposed.